در عرق یک سر نگه می پرورد سیمای ناز

بسکه ابرام نیاز از بیخودی بردیم پیش

چین ابرو شد تبسم بر لب گویای ناز

گرچه رنگ شوخ چشمی برنمی دارد حیا

در چمن ، رعنایی سرو لب جویم کداخت

ازکجا افتاده است این سایه بالای ناز

تا به کی باشی فضول آرزوهای غرور