از بس به ذوق آتش عشقت گداختیم

از استخوان بسته برآرد دمار مغز

منعم همان ز پهلوی جا هست تازه رو

تاگوشت فربه است بود شیرخوار مغز

شد استخوان ما همه تن شمع وار مغز

در هر سری که شور هوای تو جاکند

مانند بوی غنچه نگیرد قرار مغز