کی برم چون صبح کام از عشرت جان باختن

چون نگه در سرمه هم می بالد آوازم هنوز

سوختن از شعله من خامی حسرت نبرد

دیده ام انجام کار و داغ آغازم هنوز

من که چون گل از ضعیفی رنگ می بازم هنوز

مشت خاکم تا کجا چرخم به پستی افکند

نقش پا گر افسرم سازد سرافرازم هنوز