گل نیست ای ستمزده ، راه وطن هنوز

فریاد ما به پرده دل بال می زند

نگذشته است پرتو شمع از لگن هنوز

اندوه غربت آب نکرده ست پیکرت

آسودگی چو آب گهر تهمت من است

دارد ز موج دامن رنگم شکن هنوز

مرگم نکرد ایمن از آشوب زندگی