دارد ز موج دامن رنگم شکن هنوز

اندوه غربت آب نکرده ست پیکرت

گل نیست ای ستمزده ، راه وطن هنوز

آسودگی چو آب گهر تهمت من است

مرگم نکرد ایمن از آشوب زندگی

جمع است رشته های امل در کفن هنوز

یک جلوه انتظار تو در خاطرم گذشت