عبرت آفات دهر از خواب بیدارت نکرد

شد نفس بی بال و در پرواز منقاری هنوز

صبح جزشبنم گلی زین باغ نومیدی نچید

گریه یکسر حاصل است وخنده می کاری هنوز

بیخبر در سایه این کهنه دیواری هنوز

جان پاکی، تاکی افسردن به کلفتگاه جسم

یوسفت در چاه مرد و برنمی آری هنوز