بیگانه طور دل بلبل نتوان زیست

ای کوفته خواب گران یک مژه برخیز

از مغتنمات است تماشای دویی هم

تامحرم خودنیستی باآینه مستیز

بر شاخ گلی رو به تکلف قفس آویز

با ساز نفس قطع تعلق چه خیال است

تیغی که تو داری به فسون ها نشود تیز