غبار دل به زمین نقش خواهدت بستن

شه قلمرو فقری به این علم برخیز

به فیض عام ز امید قطع نتوان کرد

زبخت خفته میندیش و صبحدم برخیز

کنون که بار سر و دوش توست کم برخیز

فرونشسته تر از جسم مرده است جهان

دو روز گو به جنون جوشی ورم برخیز