چون امل جوشید از طبعت فنا آماده باش

می کند صید هما در سایه بال مگس

صبح عیش و شام کلفت توام یکدیگرند

شعله و دود آنقدر با هم ندارد پیش و پس

نیست بی فال سفر آشفتن موی فرس

گاه کندنها صدا می بالد از نقش نگین

بی خروشی نیست گر سنگی خورد بر پای کس