نیست بی فال سفر آشفتن موی فرس

صبح عیش و شام کلفت توام یکدیگرند

شعله و دود آنقدر با هم ندارد پیش و پس

چون امل جوشید از طبعت فنا آماده باش

گاه کندنها صدا می بالد از نقش نگین

بی خروشی نیست گر سنگی خورد بر پای کس

می روی از خود دمی هم وضع آزادی برآ