می روی از خود دمی هم وضع آزادی برآ

نیست بی فال سفر آشفتن موی فرس

گاه کندنها صدا می بالد از نقش نگین

بی خروشی نیست گر سنگی خورد بر پای کس

خانه را روشن کن ، آتش زن به بنیاد هوس

تا توانی صبر کن بیدل در این کلفت سرا

چون سحر آخر پر پرواز خواهد شد نفس