خانه را روشن کن ، آتش زن به بنیاد هوس

گاه کندنها صدا می بالد از نقش نگین

بی خروشی نیست گر سنگی خورد بر پای کس

می روی از خود دمی هم وضع آزادی برآ

تا توانی صبر کن بیدل در این کلفت سرا

چون سحر آخر پر پرواز خواهد شد نفس