هیچکس را قابل آن جلوه نپسندید عشق

گردش چشمی که هوش می برد جام است و بس

هرچه می بینی بساط آرای عرض حیرت است

این گلستان سربه سر یک نخل بادام است و بس

جوهر حیرانی آیینه اوهام است و بس

در ره عشقت که تدبیر آفت بیطاقتی ست

هر کجا واماندگی گل کرد آرام است و بس