در ره عشقت که تدبیر آفت بیطاقتی ست

این گلستان سربه سر یک نخل بادام است و بس

هیچکس را قابل آن جلوه نپسندید عشق

جوهر حیرانی آیینه اوهام است و بس

هر کجا واماندگی گل کرد آرام است و بس

بال آهی می کشد اشکی که می ربزیم ما

شبنم ما را هوا گشتن سرانجام است و بس