از تعلق آنقدر خشت بنای کلفتی

هر کجا واماندگی گل کرد آرام است و بس

بال آهی می کشد اشکی که می ربزیم ما

شبنم ما را هوا گشتن سرانجام است و بس

اندکی از خود برآ، عالم سر بام است و بس

چون سیاهی رفت از مو، فکر خودرایی خطاست

جامه هرگه شسته گردد باب احرام است و بس