چون سیاهی رفت از مو، فکر خودرایی خطاست

شبنم ما را هوا گشتن سرانجام است و بس

از تعلق آنقدر خشت بنای کلفتی

اندکی از خود برآ، عالم سر بام است و بس

جامه هرگه شسته گردد باب احرام است و بس

فطرت بیدل همان آیینه معجزنماست

هر سخن کز خامه اش می جوشد الهام است وبس