فطرت بیدل همان آیینه معجزنماست

اندکی از خود برآ، عالم سر بام است و بس

چون سیاهی رفت از مو، فکر خودرایی خطاست

جامه هرگه شسته گردد باب احرام است و بس

هر سخن کز خامه اش می جوشد الهام است وبس