ریشه دوانده ست در بهار جنونم

مزد تخیل پر است جلوه محسوس

گوشت اگر نیست نغمه سنج مخالف

صوت موذن بس است ناله ناقوس

پیچش هر گردباد تا پر طاووس

بیدل از این مزرع آنچه در نظر آمد

دانه امل بود و آسیا کف افسوس