از خموشی گر بچینی دستگاه عافیت

شعله هم گر بال بی آبی گشاید دود باش

زیب هستی چیست غیر از شور عشق و ساز حسن

نکهت گل گر نه ای دود دماغ عود باش

گفتگو هم عالمی دارد نفس فرسود باش

راحتی گر هست در آغوش سعی بیخودیست

یک قلم لغزش چو مژگانهای خواب آلود باش