جهد بر مشق تو خطی می کشد پرگار باش

بر تسلسل ختم شد دور غرور سبحه ات

یک دو ساغر محو عشرتخانه خمار باش

هرزه تازی تا به کی گامی به گرد خویش گرد

هر قدر مژگان گشایی جلوه در آغوش تست

ای نگاهت مفت فرصت طالب دیدار باش

عاقبت بیدل ز چشم خویش باید رفتنت