گر نه ای طاووس باری رخت آتشکار باش

بسمل ما را پر وامانده سیر عالمیست

عرصه کون و مکان گو یک تپیدن وار باش

داغ هم رنگینیی دارد که در گلزار نیست

سیر چشمی ذره از مهر قناعت بودن ست

پیش مردم اندکی ، در چشم خود بسیار باش

غنچه ات از بیخودی فال شکفتن می زند