ندارد لیلی آن برقی که مجنون آورد تابش

طریق خلق داری ، سنگ بر ساز درشتی زن

نهال رافت از وضع ملایم می دهد آبش

بساط بی نیازی بایدت از دور بوسیدن

درین محفل چو شمع آورده ام غفلت کمین چشمی

که تا مژگان در آتش خفته است و می برد خوابش

ره تحقیق از سیر گریبان طی نمی گردد