از این بساط گرفتم عیار فطرت یاران

که بوی یوسف اگر پیرهن درد خسک استش

در آن مکان که غبارم به یادکوی تو بالد

سماک با همه رفعت فروتر از سمک استش

سری که شد تهی از مغز گردش فلک استش

به ابر و رعد خروشم حقی است کاین مژه ی تر

اگر به ناله نباشد به گریه مشترک استش