که بوی یوسف اگر پیرهن درد خسک استش

به لوح جسم که یکسر نفس خطوط حک استش

دل انتخاب نمودم به نقطه ای که شک استش

به آرمیدگی طبع بیدماغ بنازم

در آن مکان که غبارم به یادکوی تو بالد

سماک با همه رفعت فروتر از سمک استش

از این بساط گرفتم عیار فطرت یاران