فراموش خودم چندان که گویی رفتم از یادش

چو تمثالی که بی آیینه معدوم است بنیادش

نفس هر چند گرد ناله بر دل بار می گردد

جهان تنگ است بر صیدی که دامت گیرد آزادش

گرفتار شکست دل ندارد تاب نالیدن