مگردان گرد سر صیدی که باید کرد آزادش

به تصویر سحر ماند غبار ناتوان من

که نتواند نفس گردن کشید از جیب ایجادش

گذشتن از خط ساغر به مخموران ستم دارد

حیا از سرنوشتم نقطه بی نم نمی خواهد

عرق تاکی نمایم خشک ، تر دست است استادش

دل از هستی تهی ناگشته در تحقیق شک دارد