دل از هستی تهی ناگشته در تحقیق شک دارد

مگردان گرد سر صیدی که باید کرد آزادش

حیا از سرنوشتم نقطه بی نم نمی خواهد

عرق تاکی نمایم خشک ، تر دست است استادش

مگر این نقطه گردد صفر تا روشن شود صادش

چه شور افکند شیرین در دماغ کوهکن یارب

که خاک بیستون شد سرمه و ننشست فریادش