چه شور افکند شیرین در دماغ کوهکن یارب

عرق تاکی نمایم خشک ، تر دست است استادش

دل از هستی تهی ناگشته در تحقیق شک دارد

مگر این نقطه گردد صفر تا روشن شود صادش

که خاک بیستون شد سرمه و ننشست فریادش

نه هجران دانم و نی وصل بیدل اینقدر دانم

که الفت عالمی را داغ کرد آتش به بنیادش