پیش دو لب او که مکرر شده قندش

هر گرد که برخاست ازین دشت پری بود

یارب به چه رفتار جنون کرد سمندش

صد مصر شکر آب شد از شرم حلاوت

کو تحفه دیگر که بیرزد به قبولی

دل پیشکشی بود که در خاک فکندش

جز در چمن شرم جمالش نتوان دید