کو تحفه دیگر که بیرزد به قبولی

یارب به چه رفتار جنون کرد سمندش

صد مصر شکر آب شد از شرم حلاوت

پیش دو لب او که مکرر شده قندش

دل پیشکشی بود که در خاک فکندش

جز در چمن شرم جمالش نتوان دید

ای آیینه سازان عرق افتاد پسندش