ای آیینه سازان عرق افتاد پسندش

کو تحفه دیگر که بیرزد به قبولی

دل پیشکشی بود که در خاک فکندش

جز در چمن شرم جمالش نتوان دید

تسلیم به غارتکده یاس ندارد

جز سجده که ترسم ز جبینم ببرندش

چون من ز دل خاک کمربسته جهانی