چون من ز دل خاک کمربسته جهانی

ای آیینه سازان عرق افتاد پسندش

تسلیم به غارتکده یاس ندارد

جز سجده که ترسم ز جبینم ببرندش

تا زور چه همت گسلد اینهمه بندش

تشویش دل کس نتوان سهل شمردن

زان شیشه حذر کن که به راهت شکنندش