بیدل به که گویم غم بیداد محبت

زان شیشه حذر کن که به راهت شکنندش

دل فتنه شورافکن هنگامه هستی است

نه مجمر گردون و یک آواز سپندش

این تیر نه آهی ست که از دل شکنندش