درین محفل رموز هیچکس پنهان نمی ماند

به صد آیینه نتوان کرد یک تمثال مشهودش

به زلفت شانه دستی می زند اما نمی داند

کز افشاندن نگردد پاک دامان دل آلودش

سیاهی خوردن هر شمع روشن می کند دودش

به هر بیحاصلی بیدل زیانکاران الفت را

بضاعت دست افسوسست گر بر هم توان سو دش