به صد آیینه نتوان کرد یک تمثال مشهودش

نپنداری ز جام قرب زاهد نشئه ای دارد

دلیل دوری است اینها که در یاد است معبودش

خیال اندود هستی نقش موهومی که من دارم

به زلفت شانه دستی می زند اما نمی داند

کز افشاندن نگردد پاک دامان دل آلودش

درین محفل رموز هیچکس پنهان نمی ماند