نپنداری ز جام قرب زاهد نشئه ای دارد

ز بس کم مایگی آخر فشاری می دهد جودش

سلامت آرزو داری برو ترک سلامت کن

به ساحل موج این دریا شکستن می برد زودش

دلیل دوری است اینها که در یاد است معبودش

خیال اندود هستی نقش موهومی که من دارم

به صد آیینه نتوان کرد یک تمثال مشهودش