سری ندارد اگر واکنند دستارش

به وضع خلق برآیا ز دهرگوشه گزین

گهر سری ست که دربا نمی کشد بارش

ز شیخ مغز حقیقت مجوکه همچو حباب

ندارد آن همه تعلیم هوش غفلت عام

به راه خفته به پا می کنند بیدارش

چو شمع بلبل ا: ن باغ بسکه عجز نماست