خرام یار ز عمر ابد نشان دارد

به راه خفته به پا می کنند بیدارش

چو شمع بلبل ا: ن باغ بسکه عجز نماست

شکستن پر رنگ است سعی منقارش

در آب خضر نشسته ست گرد رفتارش

ادب ز شرم نگه آب می شود ورنه

شنیده ایم که بی پرده است دیدارش