در آب خضر نشسته ست گرد رفتارش

چو شمع بلبل ا: ن باغ بسکه عجز نماست

شکستن پر رنگ است سعی منقارش

خرام یار ز عمر ابد نشان دارد

ادب ز شرم نگه آب می شود ورنه

شنیده ایم که بی پرده است دیدارش

ره جنونکده دل گرفته ای بیدل