کز زنگ نشد پاک کف آینه دارش

صبح از چه خرابات جنون کرد بهارش

کافاق به خمیازه گرفته ست خمارش

شام اینهمه سامان کدورت زکجا یافت

گردون به تمنای چه گل می رود از خویش

عمریست که بر گردش رنگست مدارش

دربا به حضور چه جمالست مقابل