دربا به حضور چه جمالست مقابل

کز زنگ نشد پاک کف آینه دارش

گردون به تمنای چه گل می رود از خویش

عمریست که بر گردش رنگست مدارش

کز خانه آیینه گرو برد کنارش

صحرا به رم ناز چه محمل نظر افکند

کاندیشه پریخانه شد از رقص غبارش