کز خانه آیینه گرو برد کنارش

گردون به تمنای چه گل می رود از خویش

عمریست که بر گردش رنگست مدارش

دربا به حضور چه جمالست مقابل

صحرا به رم ناز چه محمل نظر افکند

کاندیشه پریخانه شد از رقص غبارش

کوه از چه ادب ضبط نفس کرد که هر سنگ