کاندیشه پریخانه شد از رقص غبارش

دربا به حضور چه جمالست مقابل

کز خانه آیینه گرو برد کنارش

صحرا به رم ناز چه محمل نظر افکند

کوه از چه ادب ضبط نفس کرد که هر سنگ

در دل مژه خواباند چراغان شرارش

ابر از چه تلاش این همه سامان عرق داشت