صحرا به رم ناز چه محمل نظر افکند

عمریست که بر گردش رنگست مدارش

دربا به حضور چه جمالست مقابل

کز خانه آیینه گرو برد کنارش

کاندیشه پریخانه شد از رقص غبارش

کوه از چه ادب ضبط نفس کرد که هر سنگ

در دل مژه خواباند چراغان شرارش