ز خودبینی است گر آیینه ما نیست منظورش

به یاد صبح پیری کم کم از خود بایدم رفتن

ز آه سرد محمل بسته ام بر بوی کافورش

فلک هنگامه تمثال زشتیهای ما دارد

انالعشقی است سیر آهنگ تارتردماغیها

تو خواهی نغمه فرعون گیر و خواه منصورش

دگر مژگان گشودی منکر اعمی مشو بیدل