به یاد صبح پیری کم کم از خود بایدم رفتن

به موم از پرده زنبور نتوان برد ناسورش

به این شوری که مجنون خیال ما به سر دارد

مبادا صبح محشر با نفس سازند محشورش

ز آه سرد محمل بسته ام بر بوی کافورش

فلک هنگامه تمثال زشتیهای ما دارد

ز خودبینی است گر آیینه ما نیست منظورش