مبادا صبح محشر با نفس سازند محشورش

گزند ذاتی از بنیاد ظالم کم نمی گردد

به موم از پرده زنبور نتوان برد ناسورش

به این شوری که مجنون خیال ما به سر دارد

به یاد صبح پیری کم کم از خود بایدم رفتن

ز آه سرد محمل بسته ام بر بوی کافورش

فلک هنگامه تمثال زشتیهای ما دارد