به این شوری که مجنون خیال ما به سر دارد

که در هر سر خمستان دگر می جوشد از شورش

گزند ذاتی از بنیاد ظالم کم نمی گردد

به موم از پرده زنبور نتوان برد ناسورش

مبادا صبح محشر با نفس سازند محشورش

به یاد صبح پیری کم کم از خود بایدم رفتن

ز آه سرد محمل بسته ام بر بوی کافورش