درآغوش کمان بر دل قیامت می کند تیرش

چنین تا کی تپد در انتظار زخم نخجیرش

مگر آن جلوه دریابد زبان حیرت ما را

که چون آیینه بی حرف است صافیهای تقریرش

اگر این است برق خانه سوز شعله حسنت