که چون آیینه بی حرف است صافیهای تقریرش

چنین تا کی تپد در انتظار زخم نخجیرش

درآغوش کمان بر دل قیامت می کند تیرش

مگر آن جلوه دریابد زبان حیرت ما را

اگر این است برق خانه سوز شعله حسنت

جهانی می توان آتش زدن از رنگ تصویرش

مصور جلوه نتواند دهد نقش میانت را